woensdag, 21 februari 2007

het beheer van de europese visserij

Vroeger was het GVB vooral gericht op de commerciële doelsoorten, maar sinds de herziening van het GVB in 2002 staat het ecosysteem voorop. Het doel is duurzame visserij, waarbij rekening wordt gehouden met het ecosysteem. Deze streefdoelen zijn uiteindelijk in het belang van de visserijsector zelf. Het is simpel; zonder vis is er geen visser. Maar helaas hebben tot op dit moment nog vaak de kortetermijn belangen van de visserijsector een zwaardere stem in de Raad van Visserijministers, dan de langetermijn belangen van de zee als geheel.

Quota

De belangrijkste Brusselse maatregel is nog altijd de quotaregeling. Elk jaar wordt door visserijbiologen uit verschillende landen gezamenlijk vastgesteld hoeveel vis van welke soorten er het komende jaar gevangen mag worden: de Total Allowable Catch (TAC). Ieder land krijgt daar volgens met een vaste verdeelsleutel een deel van: het quotum. De quota worden in Nederland beheerd door groepen vissers. Door de sociale controle binnen de groep zijn quotaoverschrijdingen vrijwel geen probleem meer in Nederland.

Het quotasysteem is echter niet zaligmakend. De quota bepalen namelijk wat aan land gebracht mag worden, maar ze geven geen indicatie van wat er in werkelijkheid gevist wordt. De vis die weer over boord gaat, wordt niet geteld, maar gaat wel dood.

Zo zal een visser, wanneer hij voor een soort in zijn netten geen quotum heeft of wanneer er geen vraag naar die vis is, de vis teruggooien in zee (discarden). Ook als een visser vis in zijn netten heeft die beneden de wettelijke minimummaat is (ook GVB), dan mag hij niet aangeland worden. Bijvoorbeeld: bij de visserij op tong wordt een kleine maaswijdte gebruikt, de tong glipt anders door het net door zijn langwerpige vorm. Dit heeft vaak enorme bijvangsten van te kleine schol tot gevolg. En die overleeft het vaak niet als hij weer teruggegooid wordt. Vis kan ook worden teruggegooid omdat hij niet de gewenste kwaliteit heeft: makreel wordt soms massaal teruggegooid omdat hij niet het juiste vetgehalte heeft om gerookt te worden.

Omdat niet goed bekend is hoeveel vis er gevangen is, is het voor de visserijbiologen erg lastig om de aanvoergegevens te gebruiken voor goede bestandsschattingen. En die vormen de basis voor het jaarlijkse TAC-advies. De grote onzekerheid rond de bestandsschattingen is een reden voor de vissers om visserijbiologen en (nationale) overheden sterk te wantrouwen! Elk jaar in december, wanneer de minister in Brussel het Nederlandse deel van de quota moet binnenhalen, is dit in de krantenberichten te lezen.

20:47 Gepost door johan in goede vis! | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vis, bestand, europees | |  del.icio.us | | Digg! Digg |  Facebook | |  Print |

De commentaren zijn gesloten.